Ankara halkı, Çubuk ve çevresinde yetişen yabani çitlembik ağaçlarının meyvelerinden, bugün yeni bir lezzet keşfiyle karşına çıkıyor. Ne zaman? Kış aylarının sonlarında, yerel üreticiler bu meyveyi topluyor ve geleneksel tariflere yansıtıyor. Neden? Endüstriyel gıda üretiminin yaygınlaşmasıyla bu köklü mutfak kültürü kaybolma riskine girdiği için. Kaç kimse? Hala sadece belirli köylerde ve aile büyüklerinin mutfaklarında varlığını sürdüren bu özel tarifler, kimseyi şok etmiyor. Nasıl? Doğal yöntemlerle fermente edilen sebzeler, taş dibeklerde hazırlanan ezmeler ve kurutulmuş meyve kompostoları ile hazırlanıyor, bu da bölgenin sert iklimine uyum sağlıyor.
Çitlembik ağaçlarının meyveleri, Çubuk’un yeşil alanlarında, gölgeliklerde yetişiyor. Yerel halk, bu meyveleri toplayıp, geleneksel çorba ve turşu tariflerine ekliyor. Örneğin, çitlembik turşusu, Çubuk turşusu gibi tescilli ürünlerin gölgesinde kalan pek çok özel tarif var. Bu tarifler, sadece köylerde ve aile büyüklerinin mutfaklarında varlığını sürdürüyor, çünkü üretim büyük ölçüde el emeğiyle yapılıyor.
Yerel üreticiler, bu meyveleri topladıktan sonra, doğal yöntemlerle fermante ediyor. Taş dibeklerde, meyveler eziliyor ve kurutulmuş meyve kompostoları yapılıyor. Bu sürecin kısacası, geleneksel Ankara mutfağının sürdürülebilir yaşam ve imece kültürünün somut örneklerinden biri olması. Kişi bazında anlatılacak o kadar çok kişi var ki, biz de anlatabiliyoruz.
Şimdi, Ankara’nın bu gizli lezzeti, yerel üreticilerin ve gastronomi meraklılarının çabalarıyla yaşatılmaya çalışılıyor. İnanılmaz bir şekilde, kentsel ve kırsal kalkınma bu lezzet sayesinde birlikte ilerliyor. Dışarıdan bakıldığında, sanki bir köyün içi gibi, yaşlıların evinde hafif bir aroma süzülüyor. Ne zaman bile? Her gün, her an. Ne zaman bile? Her gün, her an.
Bakalım bundan sonra bu gizli lezzet, Ankara’nın gastronomi kimliğini ne kadar zenginleştirir? Gelişmeleri takip ediyoruz…
Kaynak: Orijinal Haber
